لوله تراشه اسپیرال

توضیحات

راهنمای خرید لوله تراشه اسپیرال

ساختار و اجزای اصلی لوله تراشه کافدار (Cuffed Endotracheal Tube) به صورت یک توضیح متنی کامل ارائه می‌شود:

لوله تراشه کافدار سیستمی متشکل از چندین بخش ضروری است که همکاری می‌کنند تا یک راه هوایی مصنوعی پایدار و ایمن ایجاد شود.

در ابتدا، بدنه اصلی لوله (The Tube Shaft) قرار دارد که مجرای اصلی عبور گازهای تنفسی است. این بدنه معمولاً شفاف یا نیمه‌شفاف بوده و بر روی آن علائمی به صورت اندازه‌گیری‌های سانتی‌متری حک شده است؛ این علائم به پزشک کمک می‌کنند تا عمق دقیق ورود لوله به نای را کنترل کند و مطمئن شود که نوک لوله از تارهای صوتی عبور کرده و در موقعیت مناسب قرار گرفته است.

در انتهای این لوله که وارد بدن بیمار می‌شود (انتهای دیستال)، کاف (The Cuff) نصب شده است. کاف مهم‌ترین ویژگی این نوع لوله است؛ این بخش یک کیسه کوچک و قابل انعطاف است که پس از قرارگیری لوله در نای، با استفاده از یک خط مجزا به آن گاز تزریق می‌شود تا منبسط گردد و به دیواره نای بچسبد. این اتصال محکم دو کارکرد حیاتی دارد: اول، جلوگیری از آسپیراسیون (ورود ترشحات یا محتویات معده به ریه‌ها)، و دوم، تضمین تهویه مؤثر به طوری که تمام هوای ارسالی از ونتیلاتور یا آمبوبگ به طور کامل به ریه‌ها برسد.

برای کنترل این کاف، یک خط باد کردن کاف (Cuff Inflation Line) تعبیه شده که به یک سوپاپ کنترل (Pilot Balloon & Valve) در انتهای بیرونی لوله متصل است. بالون کوچک بیرونی (Pilot Balloon) به اپراتور نشان می‌دهد که آیا کاف داخلی باد شده و متصل شده است یا خیر. اپراتور با استفاده از این سوپاپ، فشار گاز داخل کاف را تنظیم می‌کند تا به میزان توصیه شده (معمولاً ۲۰ تا ۳۰ سانتی‌متر آب) برسد.

در انتهای بیرونی لوله (انتهای پروگزیمال)، یک کانکتور (Connector) استاندارد وجود دارد که اغلب دارای ابعاد ۱۵ میلی‌متری است. این کانکتور به راحتی به هر سیستم تنفسی دیگری، از جمله مدار ونتیلاتور، کیسه آمبوبگ، یا قطعه T شکل، متصل می‌شود.

در نهایت، نوک لوله یا سر تیوپ (Tip) که در داخل نای قرار می‌گیرد، به دقت طراحی شده و معمولاً دارای یک برش اریب (Beveled Tip) است تا ورود آن به نای نرم و بدون آسیب رساندن به بافت‌های حساس انجام پذیرد.